juni 2008

Dit verzin je niet!

Uit het logboek van de Duuk di Mare, met aan boord Rob en Iet Vallenduuk

Maandag 21 juni
Gezien de weersverwachtingen en de onstuimige zee bleven we wat langer in Lauwersoog.
Op maandag ging het dan gebeuren. 07.00 uur op weg naar de sluis. Helaas, pas de tweede schutting konden we mee. Op de motor naar het Westgat, om zo min mogelijk last te hebben van de beginnende vloed.
Bij WG 8 de lappen erbij.
Zoals zo vaak na een paar dagen harde wind was de windvoorraad vrijwel uitgeput. Dus…
Achterlijke wind en een warrige zee, het ging, maar niet echt lekker.
Bij de aanloopton van de Oostereems liep het niet meer, dus ging de plof weer aan.

Om 15.30 uur moesten we een beslissing nemen: naar Norderney of doorploffen naar Helgoland. De zee was intussen zeer vlak geworden, het was de langste dag, dus redelijk lang licht. Bovendien waren daar de waarschuwingen dat er slecht weer op komst was; woensdag zou er veel wind en regen zijn, dus eigenlijk wilden we voor die tijd wel rustig achter de sluis van Brunsbüttel zijn. De beslissing was gevallen, door naar Helgoland.
Geen straf, op een rustige zomerdag.

We naderden Helgoland, rustig doortuffend, tot plotseling, rond 23.00 uur, KLABAM!
En onmiddellijk sloeg de motor af. Waren we op een rots gevaren? Zo klonk het.
Alleen, er was geen schok geweest.
Met een schijnwerper rondschijnend ontdekte Rob al snel de oorzaak: langzaam kwam er een net naar boven drijven…dat zat waarschijnlijk in de schroef…

Daar dreven we, in het zicht van de haven. Door de stroom werden we langzaam een beetje weggezet. Fokje erbij in de hoop een beetje koers te kunnen houden, maar dat had hoegenaamd geen effect. Toch maar hulp inroepen.

Via de marifoon probeerde Rob contact te krijgen met de havendienst. Geen enkel respons.
Na drie keer oproepen voelde ik me kwaad worden. Marifoon gepakt. Geroepen. “Hört ja keiner uns? Wir haben ein Riesennetz im Schraube, wir brauchen Hilfe!”
Direct kwam het antwoord van de SAR in Bremen, die ons verzekerde: Helgoland hört mit, Hilfe kommt sofort… Helgoland bevestigde dat. En inderdaad, vijf minuten later zagen we de zogenaamde dochterboot van de grote reddingboot uit de haven komen.

Enthousiast wilde de bemanning rond onze boot varen om de situatie in ogenschouw te nemen.
Nog net op tijd kon Rob ze waarschuwen dat er vele meters net achter onze boot dreven….
Sleeplijn, wat zeg ik, sleepkabel dik als bovenarm! werd overgegooid. Om de mast vastmaken. “Kann ihr Mann das nicht machen?!”
Jawel, maar die stuurt en ik kan het ook!

We werden de voorhaven in gesleept. Via de marifoon werd ons verteld: we nemen jullie nu langszij, dat is gemakkelijker met afmeren.
En jawel, er werd vaart teruggenomen,
Aanstalten gemaakt om de lijn los te gooien, wij dreven iets door…
Met ons dreef het net door…
De reddingboot sloeg achteruit om langszij te komen…

BAM….

Tja, net in de schroef…

Een van de twee bemanningsleden pakte een pikhaak in de hoop het net weg te duwen.
Resultaat: een net achter de reddingboot met daarin rechtop een pikhaak…
Helaas waren we niet in de gelegenheid dit en het volgende te fotograferen of te filmen….

Aan elkaar verbonden door het visnet dreven we langzaam maar zeker richting havenmuur…
We probeerden vrij te blijven van de ruwe betonnen muur, kregen daartoe van de reddingboot een dikke oranje stootbal…dat lukte niet helemaal, het anker kreeg een paar fikse optaters en de verstaging probeerde nog een overhangende straatlantaarn mee te nemen.
Nergens was houvast, en omkijkend dacht ik, straks zijn we weer waar we waren..

Intussen was de Rettungskreuzer gewaarschuwd, die nu naar buiten kwam en zeer omzichtig vastmaakte aan de dochterboot. En zo voeren we gedrieën zeer voorzichtig de haven van Helgoland binnen.

We werden met lange lijnen langs de kade gelegd. Met groot gereedschap werd het net tussen ons in doorgezaagd en gesneden. De dochterboot werd aan boord van het moederschip gehesen en gedurende een paar uur werd er hard gewerkt om het schip weer bedrijfsklaar te maken.
Een vriendelijk bemanningslid vroeg vanuit de hoogte – het was laag water – of ze nog iets konden doen. Nou,…ons even verhalen want we lagen precies tussen de trappen in en konden op deze manier niet van boord…
Dat werd snel gedaan, springen uitgelegd, rust. 02.30 uur. Rob bond voor alle zekerheid het net aan de reling vast. Stel je voor iemand vertrekt als het nog donker is en vaart erin…
03.00 uur. En toen wilden we wel een borrel.

Na een paar onrustige uurtjes de volgende morgen bijtijds, 8.30 uur naar de havenmeester, want er was ons verteld dat die een duiker zou regelen.
Een duiker nee, maar de kraanwagen was al gewaarschuwd, en als we wilden kon er een monteur uit het plaatsje bijkomen. Een uurtje later hoorden we een zwaar gebrom en zagen we hoog boven ons de kraan verschijnen.
 

Alle voorbereidingen werden getroffen en even later kwam onder grote belangstelling de Duuk di Mare langzaam uit het water en omhoog, waarbij steeds meer net zichtbaar werd.

 

Het net werd verwijderd en een inspectie toonde aan dat er geen zichtbare schade aan de schroef was. Het schip werd weer in het water gelaten en de verstaging weer vastgezet.

Alle delen van het visnet – het leek wel een spiksplinternieuw net..- werden voor onderzoek meegenomen. Het jaar daarvoor was er een heel vissersnet uit de haven gevist..

In het havenkantoor werd ons te verstaan gegeven dat we een Trinkgeld mochten geven aan de kraanmachinist, de monteur mochten betalen, maar verder niet: geen haven- of kraangeld:
“Wir sind Nothafen” . En nog een goede reis gewenst!

Vanwege de weersverwachting zijn we inderdaad meteen weggevaren, geen wind, op de motor….Nog geen half uur na vertrek ineens BAM!!!
Het zal toch niet….
Nee, een grote balk robbelt onder de boot door.
Ik ben toch maar op de punt gaan zitten uitkijken…

Nawoord: die dag lagen we om 19.00 uur in Brunsbüttel in het haventje achter de sluis.
De volgende dag : harde wind en regen en Sturmböen…